من مدرسه رو دوست دارم

سلام

نسيم مدرسه — Mon, 20 Jul 2009 17:07:00 GMT

سلام

عيد مبعث

نسيم مدرسه — Mon, 20 Jul 2009 13:35:00 GMT

سلام

عيد بزرگ مبعث رو به همه ي عاشقان اسلام تبريك عرض مي كنم.

امروز روزي است بس بزرگ انشاالله با توسل به پيامبر بزرگ اسلام(ص) به همه ي آرزوهاي بزرگتون برسين.

اميدوارم اونقدر آرزوهاتون بزرگ و متعال باشه كه خير دنيا و آخرتتون رو با هم شامل بشه!انشاالله

امروز همش به اين فكر مي كردم كه اي كاش الان توي مكه و مدينه بودم و ميتونستم برم غار حرا.جايي كه خيلي قبل پيش پيامبر بزرگ اسلام(ص) به پيامبري مبعوث شدند. با خودم ميگم الان حال و هواي اونجا چطوريه؟اي كاش غار حرا توي ايران بود.اگه ايجا بود امروز غلغله بود و چقدر اطرافشو چراغوني و تزيين مي كردند.اما ميدونم الان توي عربستان زياد از اين خبرا نيست اونا كه حتي آشغالاي پاي كوه رو جمع نمي كنن ميخوان بيان چراغوني كنن و جشن بگيرن؟!حيف نعمت بزرگي كه دارن و قدرشو نميدونن.پارسال كه خودم رفته بودم خيلي ناملايماتي رو ديدم كه صدها بار افسوس خوردم كه چرا واقعا چرا اين قدر نسبت به پيامبرشون و فرزند گرانقدرش حضرت فاطمه(س) بي انصافند؟

خيلي دلم براي پارسال تنگ شده، خيلي دلم هواي اونجا رو كرده خيلي...

عشق

نسيم مدرسه — Sat, 18 Jul 2009 21:33:00 GMT

لحظه ايكه اين پديده ي شگرف خلقت،((عشق))،در قلبتان خانه كرد و عمق و نور و شوق آنرا احساس كرديد آنگاه به اين باور مي رسيد كه جهان براي شما عوض شده و از زمين و زمان بهار و شكوفه مي بارد. ج.كريشنامورتي

عشق و محبتي را كه مي گيريد در گنجينه ضمير نگه داريد در آن زمان كه ذخيره هاي مالي و حتي سلامتي شما از كف رفته است اين گنجينه گرانبها همچنان زنده و باقي است. اگ ماسدينو

امروز دلم مي خواست كه مطلبي در مورد عشق بنويسم.به نظرم بخش مهمي از زندگي همه ما رو عشق تشكيل ميده و هرروز با هر نگاه خورشيد ما به هزاران هزار پديده عشق مي ورزيم اما شايد خودمون از اون عشق بي خبر باشيم.عشق نقطه متضاد نفرته و راه درازي بينشون هست اما خيلي جالبه كه به راحتي ميتونن جاشونو با هم عوض كنن. ولي خيلي حيفه كه عشق پاك و زنده جاشو به سياهي نفرت بده. به نظر من براي اينكه اين اتفاق نيفته بايد از اول در مورد عشق اشتباه نكنيم و چيزي رو مظهر عشق قرار بديم كه به قولي لياقتشو داشته باشه.

خيلي جالبه كه در پايين ترين سطح عشق ميتونه عشق به اشيا باشه .شايد تمام عشق يه آدم داشتن مثلا يه ماشين فلان مدل يا خونه يا حتي چيزاي پيش پا افتاده باشه ولي به نظر من عشق به اين چيزا آدمو به تعالي نمي رسونه و روح سيراب ناپذير آدم رو تشنه تر مي كنه.اون كسي كه فكر تعالي است بايد هدفش هم متعالي باشه.از اشيا مي رسيم به آدم عشق ميتونه بين دوتا دوست باشه.عشق بين دو دوست رو بهش معتقد نبودم اما الان خودم دوستي دارم كه عاشقانه دوستش دارم و الان با صراحت ميگم وجود داره و حتي ميتونه باعث پيشرفت آدم بشه البته بستگي داره دوستت كي باشه و تا چه حد ميشناسيش اما هستن آدمايي كه لايق عشق باشن.درسته كمه اما هستن.

درجه بعد عشق به پدر و مادره كه هر چي از اين عشق بگي كمه چون زمينه سازي است براي رسيدن به عشق ناب ناب الهي كه درجه اي بالاتر تر آن وجود نداره و هيچ عشقي برتر از آن نيست.

اميدوارم همه ي ما به عشق پاك الهي برسم و قطره اي از درياي رحمت الهي شامل حالمان گردد. و براي قدم برداشتن در اين راه بايد از فرمايشات گرانقدر ائمه اطهار (ع) بهره بگيريم و سيره اخلاقي آنها الگوي زندگيمان باشد..

كلاس درس _ غلامحسين ساعدي(گوهر مراد)

نسيم مدرسه — Tue, 07 Jul 2009 19:44:00 GMT

دو پيرمرد مرد جواني را روي تابوت آوردند.هنوز نمرده بود. ناله مي‏كرد. گاه گداري دست و پايش را تكان مي‏داد. او را روي ميزخواباندند. پيرمردها بيرون رفتند.

همه ما را تنگ هم چپانده بودند داخل كاميون زوار در رفته‏اي كه هر وقت از دست اندازي رد مي‏شد، چهارستون اندام‏اش وا مي‏رفت و ساعتي بعد تخته بندها جمع و جور مي شدن دور ما يله مي‌شديم و همديگر را مي‏چسبيديم كه پرت نشويم. انگار داخل دهان جانوري بوديم كه فك‌هايش مدام باز و بسته مي‌شد ولي حوصله جويدن و بلعيدن نداشت. آفتاب تمام آسمان را گرفته بود. دور خود مي‏چرخيد. نفس مي‏كشيد و نفس پس مي‏داد و آتش مي‏ريخت و مدام مي‏زد تو سرِ ما. همه له له مي‏زديم. دهان‌ها نيمه باز بود و همديگر را نگاه مي‏كرديم. كسي كسي را نمي شناخت. هم سن و سال هم نبوديم. روبروي من پسر چهارده ساله‏اي نشسته بود. بغل دست من پيرمردي كه از شدت خستگي دندان‏هاي عاريه‌اش را درآورده بود و گرفته بود كف دستش و مرد چهل ساله‏اي سرش را گذاشته بود روي زانوانش و حسابي خودش را گره زده بود. همه گره خورده بودند. همه زخم و زيلي بودند. بيشتر از شصت نفر بوديم. همه ژنده پوش و خاك آلود و تنها چند نفري از ما كفش به پا داشتند. همه ساكت بوديم. تشنه بوديم و گرسنه بوديم. كاميون از پيچ هر جاده‏اي كه رد مي‏شد گرد و خاك فراواني به راه مي‏انداخت و هر كس سرفه‏اي مي‏كرد تكه كلوخي به بيرون پرتاب مي‏كرد.

چند ساعتي رفتيم و بعد كاميون ايستاد. ما را پياده كردند. در سايه سار ديوار خرابه‏اي لميديم. از گوشه ناپيدايي چند پيرمرد پيدا شدند كه هر كدام سطلي به دست داشتند. به تك تك ما كاسه آبي دادند و بعد براي ما غذا آوردند. شورباي تلخي با يك تكه نان كه همه را با ولع بلعيدم. دوباره آب آوردند. آب دومي بسيار چسبيد. تكيه داده بوديم به ديوار. خواب و خميازه پنجول به صورت ما مي‏كشيد كه ناظم پيدايش شد. مردي بود قد بلند، تكيده و استخواني. فك پايينش زياده از حد درشت بود و لب پايين‏اش لب بالايش را پوشانده بود. چند بار بالا و پايين رفت. نه كه پلك‌هايش آويزان بود معلوم نبود كه متوجه چه كسي است. بعد با صداي بلند دستور داد كه همه بلند بشويم و ما همه بلند شديم و صف بستيم. راه افتاديم و از درگاه درهم ريخته‏اي وارد خرابه‏اي شديم. محوطه بزرگي بود. همه جا را كنده بودند. حفره بغل حفره. گودال بغل گودال. در حاشيه گودال‌ها نشستيم. روبروي ما ديوار كاه‏گلي درهم ريخته‏اي بود و روي ديوار تخته سياهي كوبيده بودند. پاي تخته سياه ميز درازي بود از سنگ سياه و دور سنگ سياه چندين سطل آب گذاشته بودند. چند گوني انباشته از چلوار و طناب و پنبه‌هاي آغشته به خاك. آفتاب يله شده بود و ديگر هُرمِ گرمايش نمي‌زد تو ملاج ما. مي‌توانستيم راحت‌تر نفس بكشيم. نيم ساعتي منتظر نشستيم تا معلم وارد شد. چاق و قد كوتاه بود. سنگين راه مي‏رفت. مچ‌هاي باريك و دست‌هاي پهن و انگشتان درازي داشت. صورتش پهن بود و چشم‌هايش مدام در چشم خانه‏ها مي‏چرخيد. انگار مي‏خواست همه كس و همه چيز را دائم زير نظر داشته باشد. لبخند مي‏زد و دندان روي دندان مي‏ساييد. جلو آمد و با كف دست ميز سنگي را پاك كرد و تكه‌اي گچ برداشت و رفت پاي تخته سياه و گفت: درس ما خيلي آسان است. اگر دقت كنيد خيلي زود ياد مي‏گيريد. وسايل كار ما همين‌هاست كه مي‏بينيد با دست سطل‌هاي پر آب و گوني‌ها را نشان داد و بعد گفت: كار ما خيلي آسان است. مي‏آوريم تو و درازش مي‏كنيم و روي تخته سياه شكل آدمي را كشيد كه خوابيده بود و ادامه داد: اولين كار ما اين است كه بشوريمش. يك يا دو سطل آب مي‏پاشيم رويش. و بعد چند تكه پنبه مي‏گذاريم روي چشم‌هايش و محكم مي‏بنديم كه ديگر نتواند ببيند. با يك خط چشم‌هاي مرد را بست و بعد رو به ما كرد و گفت: فكش را هم بايد ببنديم. پارچه اي را از زير فك رد مي‏كنيم و بالاي كله‏اش گره مي‏زنيم. چشم‌ها كه بسته شد دهان هم بايد بسته شود كه ديگر حرف نزند. فك پايين را به كله دوخت و گفت: شست پاها را به هم مي‏بنديم كه راه رفتن تمام شد. و خودش به تنهايي خنديد و گفت: “دست‌ها را كنار بدن صاف مي‏كنيم و مي‏بنديم.» و نگفت چرا. و دست‌ها را بست. و بعد گفت: «حال بايد در پارچه‏اي پيچيد و ديگر كارش تمام است.» و بعد به بيرون خرابه اشاره كرد. دو پيرمرد مرد جواني را روي تابوت آوردند تو. هنوز نمرده بود. ناله مي‏كرد. گاه گداري دست و پايش را تكان مي‏داد. او را روي ميز خواباندند. پيرمردها بيرون رفتند و معلم جلو آمد و پيرهن ژنده اي را كه بر تن مرد جوان بود پاره كرد و دور انداخت.

معلم پنجه‌هايش را دور گردن مرد خفت كرد و فشار داد و گردنش را پيچيد و دست‌ها و پاها تكاني خوردند و صدايش بريد و بدن آرام شد. سطل آبي را برداشت. روي جنازه پاشيد و بعد پنبه روي چشم‌ها گذاشت و با تكه پارچه اي چشم را بست. فك مرده پايين بود كه با يك مشت دو فك را به هم دوخت و بعد پارچه ديگري را از گوني بيرون كشيد و دهانش را بست و تكه ديگري را از زير چانه رد كرد و روي ملاج گره زد. بعد دست‌ها را كنار بدن صاف كرد. تعدادي پنبه از كيسه بيرون كشيد و لاي پاها گذاشت و شست پاها را با طنابي به هم بست و بعد بي آنكه كمكي داشته باشد جنازه را در پارچه پيچيد و بالا و پايين پارچه را گره زد و با لبخند گفت: «كارش تمام شد.»

اشاره كرد و دو پيرمرد وارد خرابه شدند و جسد را برداشتند و داخل يكي از گودال‌ها انداختند و گودال را از خاك انباشتند و بيرون رفتند. معلم دهن دره اي كرد و پرسيد: «كسي ياد گرفت؟»

عده اي دست بلند كرديم. بقيه ترسيده بودند و معلم گفت: «آنها كه ياد گرفته‏اند بيايند جلو.»

بلند شديم و رفتيم جلو. معلم مي‏خواست به بيرون خرابه اشاره كند كه دست و پايش را گرفتيم و روي تخته سنگ خوابانديم. تا خواست فرياد بزند گلويش را گرفتيم و پيچانديم. روي سينه‌اش نشستيم و با مشت محكمي فك پايينش را به فك بالا دوختيم. روي چشم‌هايش پنبه گذاشتيم و بستيم. دهانش را به ملاجش دوختيم و لختش كرديم و پنبه لاي پاهايش گذاشتيم. شست پاهايش را با طناب به هم گره زديم و كفن پيچش كرديم و بعد بلندش كرديم و پرتش كرديم توي گودال بزرگي و خاك رويش ريختيم و همه زديم بيرون. ناظم و پيرمردها نتوانستند جلو ما را بگيرند.

راننده كاميون پشت فرمان نشست و همه سوار شديم. وقتي از بيراهه‏اي به بيراهه‏ي ديگر مي‏پيچيديم آفتاب خاموش شده بود. گل ميخ چند ستاره بالا سر ما پيدا بود و ماه از گوشه اي ابرو نشان مي‏داد.

گردآوري: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ

www.seemorgh.com/culture

پدر عزيزم روزت مبارك!

نسيم مدرسه — Mon, 06 Jul 2009 13:31:00 GMT

نام علي عدالت

راه علي هدايت

ذکر علي عبادت

حب علي سعادت

عشق علي کفايت

عيد علي مبارک ،عيد علي مبارک

روز پدر رو هم به همه ي پدراي گل و مهربون تبريک ميگم . يه دنيا گل سرخ تقديم به همه ي پدراي نازنين. روزتون مبارک

اگه از من بپرسن پدر چه رنگيه ؟ خواهم گفت آبي..

مثل رنگ آبي پاک،مثل رنگ آبي آرامش بخش،مثل رنگ آبي مهربون ،مثل رنگ آبي......آبي.